[Życiorysy Kisaeng] Szkoła, dom i więzienie – 교방

search_museum_webimg_hom02_hom02086-00-01

Na powyższej fotografii widnieje ostatnia jako forma nieabstrakcyjnego bytu z istniejących niegdyś szkół, gdzie kształcono młode dziewczęta (często małe dziewczynki) na Kisaeng – koreańskie artystki.

Za czasów królestwa Goryeo oraz państwa Joseon zwane 교방 [Kyobang] – pod jarzmem japońskiej okupacji przeistoczyły się w 권번 [Kweonbeon]. Obecnie możemy snuć wyobrażenia, jak prawdopodobnie wyglądały dawne domy przyszłych Kisaeng kilkaset lat temu poprzez interpretację pozostałości po ostatnim pokoleniu tych artystek z pogranicza pierwszej połowy XX wieku.

5d6f8fee91354da78c9444fae4effe56

Dziewczęta trafiały do szkół zazwyczaj przed lub w wieku ośmiu lat, w których pilnie poznawały tajniki koreańskiej muzyki, śpiewu, tańca, konwersacji oraz poezji… Jednakże, nie przebywały tam jedynie w celach edukacyjnych. Młode kandydatki znajdowały się pod stałą kontrolą nauczycielek – ’emerytowanych’ Kisaeng – bacznie obserwujących ich codzienną rutynę.

Szkoła pełniła funkcję administracyjnego centrum społeczności danej grupy społecznej. Dodatkowo, wytypowany urzędnik sprawował pieczę nad – przede wszystkim – wydatkami oraz potrzebami materialnymi utalentowanych niewiast.

•••

Pierwsze – historyczne – zapiski o istnieniu 교방 pojawiły się w XI wieku, za rządów króla Hyeonjong [992 – 1031 r. n.e.]. Równolegle, niepotwierdzone domysły prawią, że grupa jaką tworzyły Kisaeng mogła wykreować się nieco wcześniej.

평양의 기생학교

Szkoły można alegorycznie nazwać więzieniem, gdyż młode dziewczęta wywodziły się z najniższej klasy społecznej dawnej Korei i przebywały w nich pod ciągłą kontrolą – od wewnątrz i od zewnątrz. Zarejestrowane w urzędzie, zapisane w administracyjnych księgach – całkowicie podlegały państwu.

Jednakże! Należy przyznać, że paradoksalnie posiadały więcej wolności niżeli zwykłe mieszkanki, gdyż wyszkolone w wykwintnych dziedzinach sztuki mogły przebywać w ‚doborowym’ towarzystwie, uczestniczyć w przyjęciach, występować i tworzyć… Wieść odmienne życie jako przedstawicielki płci pięknej.

•••

Na każdym kroku obserwowane jedynie w poezji doznawały wolności słowa i umysłu, czego również można było im pozazdrościć. O sławie Kisaeng świadczyła jej uroda, a intelekt pełnił funkcję dopełnienia dzieła egzystencji… Dzięki temu zachwycały m.in. poetów i mędrców. Jednakże, nic nie wypływało na zmianę opinii oraz postrzegania dziewcząt przez pozostałych mieszkańców ze względu na wspomniany wcześniej fakt – cały czas należały do najniższej klasy społecznej potocznie nazywanej „wulgarnymi plebejuszami”, czyli klasy niewolników. Niżej byli tylko „nietykalni’. Podczas szarej rzeczywistości żyły z dala od innych, wyobcowane.

szkoㅣㅁ

Zapewne… nie był to żywot, jaki wybrałyby dla siebie osobiście.

©
fotografie: blog.daum.net

Reklamy
Dodaj komentarz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

  • 한•문•시

    LogoHanMunSinew

    Zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie zezwalam na kopiowanie, przetwarzanie i rozpowszechnianie zdjęć i tekstów bez mojego przyzwolenia.

    Dziękuję

  • Wizyt

    • 44,706
  • Archiwum

  • %d blogerów lubi to: